Wim Hermans
Toen ik nog maar een jaar of tien was lag ik vaak in mijn bed na te denken over wat leven nu eigenlijk is. Het kon voor mij niet zo zijn dat enkel botten, spieren, hersenen en andere organen maakten dat ik was wie ik was en dat ik anders was dan anderen. Er moest iets meer zijn dat mij onderscheidde van andere mensen. Als enkel de fysieke aspecten van een mens bepalen hoe we leven en wie we zijn, hoe kan het dan dat we allemaal zo "ongelijk" op de wereld komen ? Hoe kan het dan zijn dat we allemaal zo'n ander leven te leven krijgen ?
Op dat moment, liggend en denkend in mijn bed, werd in mij al het idee geboren van "meerdere levens". Het kon niet anders dan zo zijn, want als het niet zo was, zou ons leven niet erg veel verschillen van dat van de dieren. Zo dacht ik. Ik had nooit van karma of reïncarnatie gehoord, maar de gedachte aan meerdere levens was vanaf dat moment een zekerheid in mijn leven.
Omdat ik ben opgegroeid in een katholieke omgeving kon en durfde ik daarover niet praten. Het leverde gegarandeerd straf op, ook al geloofde ik niet meer in een God die boven ons alles aan het regelen is. In mijn dromen, en dat was al helemaal iets om me schuldig over te voelen, kwam vaak voor dat ik een boodschapper was van God.
Ik ging tegen allerlei mensen zeggen wat er stond te gebeuren en wat ze moesten doen. Als ik er nuchter over nadacht schaamde ik me : dat kon toch allemaal niet waar zijn. Als kind heb ik deze ideeën nooit een plaats kunnen geven, ik stopte ze dan maar diep weg.
Tot ik vierentwintig werd. In een workshop met Ad Stemerding viel alles op zijn plaats. Hij vertelde over karma en reïncarnatie en over het goddelijke in iedere mens. Daar werd me duidelijk dat in die zin iedere mens een boodschapper is van God. Als je laat zien wat er in je leeft laat je je eigen licht schijnen. Het helpt iedereen op weg in zijn eigen ontwikkeling en in het zichzelf-zijn, wat het hoogste goed is van het mens zijn. Daarin heeft iedereen iets te vertellen, daarin zijn we allemaal een spiegel voor elkaars ziel.
Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik terug in de woorden die Nelson Mandela uitsprak tijdens zijn inaugurale rede, waarvan in de rand van deze tekst een deel staat afgedrukt. Hoe hij in de gevangenis, jaren onderdrukt, toch tot deze woorden kon komen, laat zien dat hij een diep inzicht heeft in wat het leven inhoudt. Heel de tijd van zijn gevangenschap heeft hij zijn innerlijke vrijheid bewaard. Daardoor heeft hij ook zijn fysieke vrijheid herkregen. Hij heeft me laten zien dat je altijd kan kiezen om vrij te zijn, wat er ook gebeurt.
Als je ervoor kiest om de weg van je ziel te gaan, openen de deuren voor een eigen leven zich vanzelf. Dat betekent: kiezen voor die weg waarvan je intuïtief aanvoelt dat het de juiste is, hoe moeilijk die keuze op een gegeven moment ook lijkt. Je eigen waarheid neerzetten, vormgeven. Dan komt uiteindelijk de bevrijding en ben je een licht in de wereld.
Het doet er niet toe hoelang je erover doet. Uiteindelijk zullen we allemaal daar aankomen, ieder op zijn eigen manier die bij dit leven past. Voor elk van de manieren kan je alleen maar respect hebben. Ook voor alle vechten en lijden, pijn en verdriet, kwaadheid … Want als dat is wat jij nu nodig hebt om te leren hoe jouw uiteindelijke bevrijding tot stand zal komen, ga dan die weg. Er is er maar één die je kan helpen om tot verlichting te komen, dat ben jijzelf. Je kan ervoor kiezen, elk moment opnieuw. Er zijn in elk leven vele leermomenten en leerkansen.
Als kind wist ik dit al. Soms zou ik willen dat ik weer een kind was. Ik heb veel tijd nodig gehad om alles te (her)ontdekken.
Onze diepste angst is niet dat we onmachtig zouden zijn
Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.
We vragen ons af:
"Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend, begaafd of geweldig te achten?"
Maar waarom zou je dat niet zijn? Je bent een kind van God!
Je dient de wereld niet door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid als de mensen om je heen
Hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.
We zijn bestemd om te stralen, zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van God die in ons is, te openbaren.
Die glorie is niet slechts in engelen, maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen, schept dat voor een ander
De mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst bevrijd zijn,
Zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.
(Marianne Willliamson)