Niet het hele ego moet vernietigd worden om verlichting te bereiken.
Terwijl we nog steeds in het lichaam zijn, hebben we nog een beetje ego nodig om in deze realiteit die wij leven noemen te kunnen functioneren. Wat echter dramatisch verschillend is aan dit overblijvende stukje is dat het totaal onderworpen is aan het bevel van de Universele Inspiratie. Geen enkel deel van iemands wil is ooit in conflict met de realiteit op gelijk welk moment. Er is absoluut vertrouwen dat, wat er ook gebeurt, Wijsheid ten allen tijde bestaat.
Het deel van het ego dat geëlimineerd moet worden is eigenlijk een kluwen van oude emotionele gehechtheden. Als we er over nadenken is alle lijden of verlies afgeleid van de een of andere vorm van emotionele gehechtheid, bijvoorbeeld relaties, carriëres, waarden, meningen en voorwerpen. Wanneer deze dingen bedreigd worden, kan dit emotionele pijn veroorzaken, van een milde ontdaanheid tot complete ontreddering. Onze verlangens worden ook geboren vanuit dit verstoorde fundament. Wat wij denken nodig te hebben ontstaat uit een illusie. Het ego is eigenlijk een emotionele kern die wij verkeerdelijk geloven het ‘ik’ te zijn dat wij ‘mezelf’ noemen. Kunnen we onszelf afvragen wat of wie er overblijft als we al onze emotionele gehechtheden zouden kunnen weggeven? Laten we ons inbeelden dat we ons gewillig losmaken van al onze overtuigingen en ons lanceren in een vrije val van vertrouwen op het proces van ongedaan maken ? wat zou het resultaat zijn?
We zijn emotioneel gehecht aan zo veel zaken waar we ons zelfs nog niet bewust van zijn. Een voorbeeld is de gehechtheid aan de overtuiging dat wij wel weten wat het beste voor ons is. Dit idee is zo absurd als we er vanaf een hoger perspectief naar kijken. Als de ‘ik’ die we aanvaarden als onze identiteit puur bestaat uit emotionele gehechtheden, dan zal alles dat het verlangt of vermijdt absoluut gedomineerd worden door deze gehechtheden. Er is geen plaats in deze identiteit die ‘ik’ genoemd wordt voor de Universele Inspiratie om mirakels te laten gebeuren, geen vertrouwen om bewuste liefde uit te nodigen zich te manifesteren en al zeker geen genade om deze geschenken te ontvangen. De verzameling van emotionele gehechtheden die we ‘ik’ noemen doet altijd wat het het beste doet - tot gelijk welke prijs zijn status obsessief beschermen, zelfs als dit de fysieke dood betekent. Dit ‘ik’, ondanks dat het liefde lijkt nodig te hebben, wordt heimelijk in leven gehouden door een fundamenteel zaad, en dat is afgescheidenheid.
Het ego moet een afgescheiden staat bewaren om te blijven leven. Als je ontdekt wie je niet ben, dan zal je de miraculeuze staat ontdekken die in je kern rust.
Hoe werkt onze persoonsverwisseling? De massa van emotionele gehechtheden die we ‘mezelf’ noemen, gelooft dat het alleen is; daarom heeft het zo veel nodig en heeft het zo veel angst. Diep vanbinnen weet het dat het anders is dan God, dat zijn bestaan afhangt van hoe goed het onder de Goddelijke radar kan blijven, terwijl het ons voor ogen houdt dat we op de goede weg zijn.
Wanneer we het ego de vraag stellen: “Hoe kan zo’n liefhebbende God zo’n liefdeloze wereld gecreëerd hebben?”, dan antwoordt het met een standaard zinnetje: “Het is niet eerlijk, maar ik denk dat als God het gecreëerd heeft, we gewoon maar ons best moeten doen om onszelf en onze dierbaren te beschermen, om zo goed als we kunnen ons leven te beheersen en geluk te zoeken terwijl we pijn trachten te vermijden.”
Eens we het afval beginnen te verwijderen tijdens het proces van het ongedaan maken van het ego, beginnen we een monumentale ongerijmdheid te herkennen. Als het ego dat we ‘ik’ noemen een massa emotionele gehechtheden is, hoe kan het dan succesvol navigeren in deze wereld van blijkbaar willekeurige chaos? Als we ons leven lang worstelen met bescherming, controle en het voortdurend zoeken naar geluk terwijl we pijn trachten te vermijden, wat blijft er dan voor God over om te doen? Wat is het doel om een God te hebben als we zelf die rol voortdurend spelen?
Heb je al ooit nagedacht over ons individuele en collectieve doel hier op aarde? Ons doel is niet om leven na leven rond te rennen en de drama’s van onze persoonsverwisseling uit te spelen. En wat gebeurt er als het lichaam sterft? Zijn we er dan vanaf, keren we dan naar een tijdelijke staat terug van gelukzaligheid, enkel om weer een ander leven van schijnbaar willekeurig drama binnen te gaan?
De bedoeling van wat wij leven noemen, terwijl we onder de betovering van het ego blijven, zal altijd een mysterie blijven zo lang we vasthouden aan onze niet in vraag gestelde overtuigingen. Er is geen God buiten ons, wat we ook deze Universele Tegenwoordigheid mogen noemen. Het is een deel van ons. Het verlaat ons nooit of te nimmer. Natuurlijk zijn er momenten dat we voelen dat Het er niet is, maar dat komt omdat ‘wij’ niet aanwezig zijn. Als we een ego zijn met een hoop van niet onderzochte angsten en gehechtheden, dan zijn we te druk bezig met het jongleren met onze dagelijkse controle problemen om de betekenis van het leven te bevragen, laat staan om onze ware identiteit uit te zoeken.
Als God verondersteld wordt van totale liefde te zijn, waarom zijn wij dan in staat om zo liefdeloos te zijn? Het antwoord is dat God deze realiteit niet gecreëerd heeft; wij deden dat. Wij komen van de originele staat van allesomvattende liefde, wat betekent geen pijn, verlies, angst of afgescheidenheid. Wij waren een en we zijn het nog steeds, buiten het illusoire leven dat we kiezen om te leven. We hadden geen nood aan tijd of ruimte of materie, omdat dat manifestaties waren van afgescheidenheid. We waren gelukzalig tevreden als één - dat wil zeggen totdat we beslisten om iets anders te ervaren. De ervaring die we wensten was ‘dualiteit’, wat twee-heid of andersheid betekent. In deze realiteit hebben we het concept van goed tegenover slecht, boven tegenover onder. Het ‘ik’ beschouwt zichzelf als afgescheiden van alles en iedereen. In de ego toestand geloven we echt dat we noden hebben die niet vervuld kunnen worden en dat we kwetsbaar zijn voor verlies.
Deze overtuigingen zijn verantwoordelijk voor nogal absurde ideeën, waaronder de populaire misvatting dat liefde in haat kan veranderen. Als dit waar is geweest voor ons op een punt in ons leven, dan moeten we onszelf afvragen ‘wie’ die ervaring had? Wie zag dat liefde desintegreerde en haat werd? Als we ooit die ervaring hadden, dan kunnen we er absoluut zeker van zijn dat we perfecte kandidaten zijn voor het proces van ‘ego loslaten’. Enkel het ego gelooft dat liefde kan verminderen of veranderen in haat. Liefde is niet kenbaar voor het ego. Liefde is geen gevoel, het is geen ervaring, het kan niet gezocht worden. Proberen liefde te kennen terwijl we blijven geloven wie we denken te zijn, is vragen om van een gebouw van 60 verdiepingen te springen in de overtuiging dat we zullen vliegen. Totdat we bereid zijn om de reis te ondernemen om de perceptie van het ego ongedaan te maken, zullen we nooit weten wie we werkelijk zijn of wat ons ware doel in dit leven is.
Door Nouk Sanchez en Tomas Vieira, internationaal bekende sprekers, auteurs van ‘Take Me to Truth’(nr.1 op Amazon.com in 2007), weldra ook in het Nederlands te verkrijgen. Dit boek is een machtige gids om het ego ongedaan te maken en om terug te keren naar het ervaren van de eeuwige aanwezigheid van Liefde.
Nouk en Tomas zullen in mei 2009 in Antwerpen zijn om de stappen om het ego los te laten te illustreren met hun eigen leven en het jou aan de hand van oefeningen te laten ervaren.