Op 6 april 2008 komt een hernieuwde versie van het boek 'de Terugkeer van de koning' van Ton van der Kroon uit.
Het betreft inmiddels de vijfde uitgebreide druk, met vier nieuwe hoofdstukken waarin een visie wordt geschetst over deze tijd.
Het boek is verkrijgbaar via het Oost West Centrum (je kan het ter plekke op het secretariaat kopen of bestellen en laten opsturen.)
Hier volgt een passage uit de nieuwe versie van de Terugkeer van de koning:
Van eindtijd naar geboortetijd
De laatste jaren zijn er vele films uitgebracht die allemaal als thema de ondergang van de aarde of de mensheid hebben. In de jaren tachtig kondigde dit thema zich aan met verschillende rampenfilmen op wat kleinere schaal, maar vanaf de jaren negentig betrof het rampen die de hele aarde bedreigden. Films als Armageddon, Aliens, The day after Tomorrow, War of the Worlds, Deep impact, Waterworld, Children of Men etc. vertellen in allerlei versies het einde van een tijdperk en wellicht het einde van de aarde. We worden bedreigd door buitenaardsen, natuurrampen, een derde wereldoorlog, epidemieën, op hol geslagen computers e.d. Andere films vertellen op allegorische wijze over het einde van een periode: Lord of the Rings gaat over het einde van Middle Earth, maar ook een film als de Titanic lijkt een allegorie op de westerse beschaving te zijn. Terwijl we nog feestend op de grootste boot ooit zitten, weten we niet dat het schip onderwater al helemaal open ligt.
Als mythen en films een soort collectieve dromen zijn, dan lijkt het erop dat ons collectief onderbewustzijn een duidelijke boodschap heeft: we bereiden ons voor op een grote climax, een wereldcatastrofe, een eindtijd. En als de wereld niet vernietigd wordt, en op het laatste nippertje gered wordt, dan is het op zijn minst een periode van grote transformatie. De laatste jaren lijkt het niet meer bij dromen te blijven; we worden op alle mogelijke manieren geconfronteerd met de reële gevolgen van onze manier van leven. Daar komt bij dat alle ontwikkelingen zich versnellen als in een draaikolk. Zodra we een oplossing hebben voor de problemen van gisteren zijn we al weer dieper verstrikt geraakt in een nog veel groter probleem. Een voorbeeld is de houtkap in de oerwouden van het Amazonegebied; net als de westerse wereld enigzins bewust wordt van het belang van de bescherming ervan komen de Chinezen die een grote behoefte hebben aan hout en meer wegkappen dan ooit tevoren. Het is dweilen met de kraan open. Hebben we begrepen dat we de uitstoot van CO2 moeten beperken, blijkt uit de ontdooiende permafrost in Siberië zoveel gassen vrij te komen dat de opwarming van de aarde niet meer te stuiten lijkt. We zitten in een groot dominospel, waarin steeds meer steentjes tegen elkaar aan vallen en voor een lawine van veranderingen en chaos zorgen. we doen nog ons best om te redden wat er te redden valt, net als de passagiers aan boord van de Titanic, maar het lijkt allemaal te laat. Het proces is in gang gezet en er is geen ontsnappen meer aan. We leven in een eindtijd en wie nuchter nadenkt kan niet anders concluderen dan dat het helemaal mis gaat. ‘Dat hebben we eerder meegemaakt’ zeggen sommige mensen, ‘dat we bang zijn dat de aarde vergaat.’ Het grote verschil was echter dat het doemdenken uit vorige eeuwen voornamelijk uit angst en bijgeloof voortkwam, terwijl het nu vooral bijgeloof is om te denken dat het allemaal wel meevalt. Wie zijn gezonde verstand gebruikt weet vanaf het eerste rapport van de Club van Rome in de jaren zestig dat er iets fundamenteels mis gaat.. Al Gore is een van de eerste politici die inzag dat deze gegevens de allerhoogste prioriteit dienen te hebben, maar het merendeel van de wereld reageert apatisch, omdat het zo moeilijk te bevatten is. Inmiddels is het zover dat een op de vier zoogdieren, een op de acht vogels, eenderde van alle amfibieën en 70% van alle planten in gevaar zijn!
‘Is er enige hoop?’ vraagt Pepijn aan Gandalf vlak voor de grote strijd om Middenaarde losbreekt. ‘Er is nooit veel hoop geweest’, antwoordt Gandalf. Dezelfde vraag kunnen we onszelf stellen, en moeten we onszelf stellen: Is er enige hoop? Is er enige kans dat we het overleven, dat we de grote crisis kunnen vermijden of ombuigen tot een positieve ontwikkeling? Het is een onmogelijke vraag om te beantwoorden, en niemand weet het juiste antwoord. Maar er is een ding wat zeker is, zo vertellen alle verhalen ons keer op keer: we mogen de moed niet laten zakken. We moeten er alles aan doen om te redden wat er te redden valt... Jack doet er alles aan om zijn geliefde Rose te redden van de Titanic; Frodo gaat tot het uiterste om Middenaarde te redden en de ring in de Doemberg te gooien. De verhalen vertellen over heldenmoed, wijsheid en spiritueel leiderschap dat ons in de meest moeilijke en onmogelijke situaties telkens weer de helpende hand biedt. Het lijkt erop dat verhalen en mythen onze laatste strohalm zijn in deze roerige en chaotische tijd. Gaan we ten onder zoals ooit Atlantis ten onder ging, of het wereldrijk Mu in de Indische Oceaan? Maken we dezelfde fouten van hoogmoed, onwetendheid of zelfdestruktie? Of zijn we in staat te leren van de fouten van het verleden?
Het lijkt erop dat we ons bevinden op de drempel van een soort mega-initiatie, een initiatie op wereld-nivo. Velerlei creatie-mythen over de hele wereld vertellen over deze overgang, waarin de wereld teruggaat naar het absolute Niets om opnieuw geboren te worden. In de bijbel is dat bijvoorbeeld het verhaal van de Apocalyps, waar de wereld door vele grote rampen wordt getroffen, voordat het koninkrijk Gods op aarde zal komen. Bij de Hopi- indianen wordt gesproken over de overgang van de derde naar de vierde wereld, waarbij de derde wereld door vuur vernietigd zal worden. De profeet Nostradamus voorspelde dat rond de komst van het 3e millennium grote oorlogen een eind zou maken aan de bestaande wereld, om plaats te maken voor het duizendjarige rijk van de vrede. Vele wijzen en zieners hebben dezelfde visie over deze tijd, en raden mensen aan zich voor te bereiden, zoals de Indiase Shri Babaji: "De tijd van de grote moeilijkheden komt. Word wakker! Sta op! Ga naar de wijzen en leer van hen. Jullie moeten je allemaal verenigen en deze rampen onder ogen zien."
We bevinden ons op de drempel van deze grote transformatie, en dat roept veel angsten, pijn en verwarring op. Bestaande strukturen doen hun uiterste best hun identiteit te bewaren. Ze zullen strijden tot de laatste minuut om vast te houden aan het oude, uit angst om te sterven en opnieuw geboren te worden. Die overlevingsstrijd van het oude zien we in alle facetten van het wereldtoneel: in godsdiensten, in naties, in politieke partijen, in bedrijven, in families, in instanties, in relaties en natuurlijk in onszelf. Maar we zien daarentegen ook de voorvechters van het nieuwe, diegenen die intuitief aanvoelen wat er nodig is om het proces van loslaten en sterven te laten plaatsvinden.
Vele heilige altaren worden opgeblazen in deze tijd. Het altaar van het gezin als hoeksteen van de samenleving, het altaar van het huwelijk, het altaar van het geloof, het altaar van autoriteit, het altaar van onze nationale identiteit, het altaar van de veiligheid van grote bedrijven, het altaar van de wereld als centrum van het heelal.
Daarvoor in de plaats krijgen we een veelheid aan vormen terug, een bonte kaleidoscoop van samenlevingsvormen, van sexuele voorkeuren, van spirituele interesses, van verschillende rassen, kleuren en culturen, van netwerken en samenwerkingsverbanden, en wellicht van contacten met rassen van buiten de aarde.
Ilya Prigogine, Nobelprijswinnaar in de chemie, ontdekte dat gassen eerst naar de grootst mogelijke chaos tenderen, voordat ze transformeren naar een nieuwe, hogere, orde. Ik denk dat hetzelfde in onze maatschappij aan de hand is. De chaos zal eerst naar z'n meest extreme vorm zoeken, alvorens we naar een geheel nieuwe orde gaan.
Het oude hiërarchische model, de vaste vorm waarin gezagsverhoudingen duidelijk zijn afgebakend, is aan het verdwijnen. De oude vertrouwde rollen die we speelden, zijn uit het script geschreven. Ervoor in de plaats komen hele nieuwe: rollen die we nog moeten leren kennen, waar we mee zullen moeten worstelen, omdat ze ons onbekend voorkomen en indruisen tegen alle vaste codes en moraal die we tot nu toe hadden.
Langzaam glipt alles tussen onze vingers door, totdat we het leven kunnen accepteren zoals het is. 'Hoe meer we leren 'zien', hoe bewuster we worden, hoe meer we echt genieten. Bevrijd van ale morele beperkingen zullen we ons dan met uiterste sensualiteit kunnen overgeven aan het genot van de aarde, in elke manifestatie de extase ontdekkend, in alles van het goddelijke proevend. We zullen genieten en verder trekken...
Vandaaruit zal een nieuwe struktuur zich manifesteren: een innerlijke struktuur, een innerlijke veiligheid, een innerlijk weten wat goed en kwaad is. Uiterlijke vormen zullen zich in hun ware essentie tonen; niet meer in hun oude gedaante, in hun verstarde vorm, maar als een levende waarheid, een waarheid die vloeiend is en tegelijkertijd glashelder. We zullen de dingen aanschouwen met een innerlijk oog, niet meer vanuit de beoordeling van de uiterlijke vorm. Als we met ons hart kijken ziet de wereld er heel anders uit. Een relatie tussen twee mannen of twee vrouwen kan prachtig zijn omdat we liefde zien; een strijd kan mooi zijn omdat we respect en broederschap zien; een huwelijk kan verschrikkelijk zijn omdat er pijn en woede heerst. Een religieuze toewijding kan demonisch zijn omdat er angst en egoïsme in doorklinkt.. Niets is wat het lijkt. Alles is zoals het is.
Durf, laat je vallen. Klamp je niet vast aan de schijnzekerheden van het leven. De enige zekerheid is het leven zelf. We zijn in het westen gewend geraakt om ons leven dicht te plamuren met allerhande verzekeringen en veiligheden. Dat kan nuttig zijn, maar het kan ook dodelijk zijn. We worden traag en sloom, en we verliezen de opwinding van het leven zelf.
Durf 'Nee' te zeggen tegen dingen die niet kloppen, of die niet goed voelen, durf uit de sociale codes te breken. Er zijn ongetwijfeld mensen die je er weer in willen duwen, maar het is een ontkrachting van het leven. We moeten het lef hebben om onszelf wakker te schudden en risico te nemen. Vertrouwen, dat is het enige wat telt. Vertrouw op jezelf, wees trots op jezelf, en durf te geloven in wie je bent. Als je dat doet gaat er een andere wereld voor je open. We hebben zo geleerd om dat niet te doen en het is dan ook niet gemakkelijk. Je kan vrienden kwijtraken in het proces, omdat ze je niet meer begrijpen, of jij hun niet, je kan conflicten creëren, omdat je dingen niet meer accepteert, je kan regels overtreden, maar weet dan dat er ook andere wetten bestaan: de wetten van het hart, de wetten van het leven en van de natuur; wetten die we vergeten zijn. Ik zeg niet dat je bruut of bot moet worden, hoewel agressie soms best gezond is, maar durf het zwaard van je eigen waarheid op te pakken en te laten stralen in de zon.
We zijn té lang bezig geweest met zaken die er niet toe doen, met ellenlange vergaderingen die nergens toe leiden, met beleidsplannen die levenloos zijn. Zet die zaak overboord, doe de ramen open en laat een frisse wind naar binnen blazen.
En laten we met elkaar afspreken dat we degene die het lef heeft om dat te doen niet teckelen en onderuithalen, omdat wijzelf nog angstig zijn voor de verandering. Niemand weet hoe het precies moet en waar we heen gaan, maar laten we onszelf toestaan om te zoeken en fouten te maken. Dat is de enige manier waarop we kunnen leren en vooruitkomen. Er vinden grote veranderingen plaats in de wereld en in het bewustzijn van mensen, en laten we daar ieder op zijn eigen manier een steentje aan bijdragen.
Ton van der Kroon